ISTORIJA ARAPSKE KLASIČNE I NARODNE KNJIŽEVNOSTI (od 6. do 14. veka)

1. izdanje – 2018. god.

Autor: Rade Božović

Arapska književnost predstavlja, s hroničarskog stanovišta posmatranja njenog života i utvrđivanja njenih početaka, gotovo jedinstvenu književnu i kulturnu pojavu. Ona će preživeti šesti vek, pa čak i peti, ako je verovati tradiciji, koji arapski istoričari književnosti uzimaju kao početak pesničkog stvaralaštva, pa i veći deo srednjega veka u usmenom predanju. Zbog toga će se kod nekih orijentalista 19. i 20. veka, kao i nekih domaćih istoričara, poput Tahe Huseina, roditi sumnja u originalnost njene starine, u najstarija pesnička dela. U svakom slučaju, već se na prvi pogled ipak može zapaziti da pisana istorija arapske književnosti, koja se proteže na nekih petnaest vekova kontinuiranog života, uverljivo pokazuje da je pesnički govor po obimu, a možda i po kvalitetu, nadmašio prozni, odnosno da je imao uverljivu prednost nad proznim. Posebno u okvirima onog stvaralaštva koje, za razliku od usmenog, narodnog, nazivamo – umetničkim. Opšti je sud da je poezija, uz arhitekturu, najbolji izraz arapske kulture i arapskog duhovnog i umetničkog bića.